Gönül vardır nefse tutsak, gönül vardır heveslere esir, gönül vardır boş, yalnız. Ve gönül vardır zora tutsak, en güzel, en kutsal sevdaya düşen. Allah aşkını, Allah Rızasını isteyen, yüreğine vatan denen sevgilinin saçlarına dolayan.

İşte bizlerin gönlü zoru seven gönüllendir. Allah aşkına, Allah rızasına dileyen Resulü Ekrem(S.A.V)’in yolunda Vatan, millet sevdalısı gönüllerdir. Bu sevda öyle büyük ve öyle kutsaldır ki ne nefse ne de adi heveslere yenik düşer. En zor anlarda bile inanç vardır; Allah’a, eller açılır, azim hiç eksik olmaz ülkeye sevdalı gönüllerde ve ölümüne hatta yaşama inat korurlar şehitlerden emanet aldıkları “Kutsal davalarını!”Ama hep yalnız kalır, yalnız bırakılırlar. Tabi beşer âlemde, olsun! İlahi güç yanlarında yar ve yardımcı olduktan sonra vız gelir gerisi. Nasıl olsa tüm yollar O’na çıkar, Tek ve Bir olan O’dur. Lakin yine de düşünürüm bazen 1944’ler de destan yazan kimlerdi?1960’larda alemdarlık yapan yiğitlerin torunları nerelerdeler şimdi?1980’lerde verilen şehitlerimizin aziz ruhları ne zaman huzura erecek?

Malum partinin kapatılma davasıyla ilgili yeterince yorum varken bugün aynı sakızı çiğnemeye hiç niyetim yok... İyice sulandırıldıktan sonra inandırıcılığını kaybeden Türkiye’nin gündemini kirleterek değiştiren öteki davayla ilgili de kalem oynatmayacağım... Bugün dostlarımın, gönüldaşlarımın tam 17 yıldır gönlünün olduğu Erciyes’i yazacağım...

Hani, yine malum “genel müdür” ün “yasakladığı” Türk Kurultayı ile ata toprağım Erciyes’e koyduğu “nolamaz!” kararını karmalayalım mı? İşin özeti dostlar, ruhumdaki “anarşist” kimliğin gereğini yerine getirip “başkaldırı” yı kafasından geçirip de bir türlü icraata koyamayanlar adına “eylem” e gidiyorum Erciyes’e... Daha doğrusu siz bu satırları okuduğunuz anda ağustosta bile zirvesindeki karların erimediği Erciyes’te “Ahde Vefa Derneği” nin konuğu olarak “ahde vefa” adına “sahte vasiyet” leri ortaya çıkarma adına bugün, soy soylamak, boy boylamak için Tekir Yaylası’ndayım. “Şahsiyetçilik” ilkesinin askıya alındığı yıllarda onur duyduğu kimliğini tescil etmek isteyenlerin gayretleri “vilayet” kararı ile engellenmeye çalışılsa da; biz etli bulgurumuzu kaynatacağız... Bazlamayla köpüklü yayla ayranını içeceğiz... Üzerine “Ozanların Piri” nin Türk otağında, kıl çadırdaki doyumsuz sohbeti eklenirse değmeyin keyfimize...

“ABD’nin Irak’ta savaşan kahraman bay ve bayan askerlerin en az zayiatla ülkelerine mümkün olan en az zamanda dönmelerini temennisi ve duacısıyız.”

Bu sözü kim diyor Büyük Ortadoğu Projesinin eş başkanıyız diyen, aziz bildiği vatana evladının eline kınasını yakarak ey oğul bizde üç şeye kına yakarlar;

- Kurbanlık koyunlara O ki Allah (c.c.) kurban olsun diye

- Gelinlere yakarlar O ki gittiği yuvasına kurban olsun diye

Her gazetenin her derginin her kitabın yazarını okumaya çalışırım. İster Türk olsun ister olmasın. İster fikriyatıma yakın biri olsun ister tam tersi olsun. Benim için fark etmiyor. Yararlı gördüklerimi arşiv'e koyar ve kaynak olarak kullanırım. İdeolojik bazında gelişmem için bütün yazarlara eşit yaklaşmaya çalışırım. Lakin bir yazar varki; Yazılarını ayrı bir zevkle ve tabiri caiz ise ibadet aşkıyla okurum ve onunla ilgili olumlu veya olumsuz ne varsa toplamaya çalışırım: Ömer Lütfi Mete.

Her konu da aynı fikirdemiyim? Hayır!

Pazar akşamı 22 civarında televizyonlarının başında olanlar bir son dakika haberiyle karşılaşmışlardı. İstanbul’un Güngören ilçesinde trafiğe kapalı Menderes caddesi kan gölüne bulaşmıştı. Meydan tamamen yaralılar, ölenler, kollar, bacaklar, feryat figan çığlıklarıyla kaplanmıştı. İlk patlatılan ses bombasının ardından meraklı kalabalık ve yakınlarına bakmak için toplanan kalabalığın artmasıyla birlikte ilk bombanın ardından tam 8 dakika sonra ikinci bomba patlatıldı. Görüntülerde direk alev topu gibi parlayan patlama inanılmaz bir görüntüye sahne oluyordu.

Dokuz aylık hamile bir anne yeni doğacak bebeğine kıyafetler almak için akşamın serinliğinde eşiyle birlikte dışarı çıkıyor, hemen geleceğiz düşüncesiyle evinin penceresini bile kapatmıyordu. Üç yaşındaki Aleyna Anneannesini ziyarete gitmişti. İlk patlamanın ardından balkona çıkan küçük Şeyma evinin balkonunda ikinci patlama sonucu gelen şarapnel parçasıyla can veriyordu. Bir yanda evinde balıklarına yem almak için çıkıp bir daha dönemeyen babanın geride kalan evladı “babam öldü mü ?” diyordu.

Hemen bütün ülkücüler gibi bende bir haberle sarsıldım. 17 defa büyük bir coşku ile düzenlediğimiz Erciyes zafer kurultayı bu sene yapılmayacak.

Sadece bu sene değil, bir daha hiç yapılmayacakmış. İlk başta inanmak istemedik ancak önce MHP Kayseri il başkanının daha sonra her fırsatı MHP düşmanlığı için kullanmaya yeminli bazı insanların açıklamalarıyla inanmaya mecbur olduk. On bir kere katılmışım bu kurultaya, 1991’deki kurultayı hatırlamaya çalışıyorum. En fazla on bin kişiydik, koca alanda asılı bulunan topu topu iki bozkurt pankartı önünde resim çektirme kuyruğunda geçen, rahmetli başbuğun birkaç metre yakınına yaklaşabilmenin gururunu yaşatan, birkaç marş, toplu bir öğle namazı ve rahmetlinin konuşmasından ibaret bir kurultay…

Prof. Dr. Yusuf Halaçoğlu geçen yıl Kayseri deki bir toplantı da sarf etmiş olduğu tez ile gündeme oturup en çok tartışılan isim hale gelmişti. Özellikle yurtdışından Sayın Halaçoğlu'ya olumsuz tepkiler geldi. Ermeni lobilerinin güçlü olduğu ülkelerin gözüne bir diken gibi batmaya başlamıştı. Ve bu diken(!) Türkiye-AB görüşmelerinde sıkça dile getirilmeye başladı. Görev den alınması geçen yıl kamuoyuna sunduğu tez mi sebep oldu bilmiyorum ama birileri için kollanan iyi bir fırsat(!) olduğu kesin.

Sayın Halaçoğlu görevi gereği daha etkili ve daha caydırıcı etkinlikler düzenleyebilirdi. İsmini ucuz polemiklere kurban etmeyerek, kendisini medya da (Hülya Avşar mevzusu) yıpratmayabilirdi. Ne yazıkki diyaloglar öyle laşkalaştırıldı ki; TTK Ermeni konusunda hem yurtiçi hem yurtdışı ciddiye bile alınmamaya başladı. TTK daha güçlü yapılandırmalıydı. Genç ve şuuruyla yetişmiş (özellikle Ermeni konusunda) bilim adamları ekibi kurmalıydı. Halkın aydınlanması için her türlü iletişim aracı kullanılmalıydı. Gerçi isteklerimiz çok ama bu gibi hayati konularda isteklerimizi ve beklentilerimizi hep yüksekte tutmalıyız.

Bugün ne yazayım diye düşünüp dururken bizim Osman Ergin “Ahde vefa” yı yaz dedi. Osman’ın ahde vefadan kastında kesinlikle Erciyes yoktu. Erciyes’in yasaklanmasına hepimizden fazla kızan dostum, bütün olumsuzluklara rağmen “teşkilat” ın yıpranmasına karşı olanlardan. Doğruların her daim söylenmesini, ancak üslupta dikkatli davranılması gerektiğini düşünen gönül adamıdır Osman.

Ahde vefa deyince, benim memleketim Kayseri’de kurulan Ahde Vefa Derneği’ni biliyor sanmıştım. Vefa’nın İstanbul’da bozası ile ünlü bir semt adı olmaktan öte anlamlar taşıdığını düşünenler, Selçuklu’nun payitahtında Ahde Vefa Derneği kurdular. Aralarında Erciyes Üniversitesi öğretim görevlileri Türk milliyetçiliği üzerine inanan kuruluşlarda görev yapmış, Ülkü Ocakları ve MHP’de itlerin kimsesizliğimize güldüğü dönemlerde görev yapan gönül insanlarının kurduğu dernek, vasiyet yalanlarının ayyuka çıktığı dönemde Erciyes Kurultayı’nı yaptığı için harekete geçmişti.